Poetry

รักเอยอยู่หนใด

posted on 18 Nov 2009 18:52 by pakazite in Poetry

รักเอย...

อยู่แห่งหนตำบลใดใครรู้บ้าง

ฉันดุ่มเดินดั้นด้นจนหลงทาง

สุดเคว้งคว้างอ่อนล้าหาไม่เจอ


เพียงเรื่องเล่าหลอกเด็กกระนั้นหรือ

เคยเชื่อถือปักใจจนรอเก้อ

ที่หญิงชายมากมายเคยพร่ำเพ้อ

หลงละเมอเผลอไผลหรือไรกัน


บ้างว่ารักนั้นมักวิ่งหนีหาย

หากเราหมายไล่ตามอย่างมุ่งมั่น

แต่เมื่อหยุดอยู่เฉยรักมาพลัน

ยิ่งมากครันเมื่อเอมอิ่มเอือมระอา


อยากรู้นักรักแท้อยู่ที่ไหน

รักที่ไม่อาจประเมินถึงคุณค่า

อยู่แสนไกลหรือใกล้เพียงสายตา

บนนภาหรือร่วงมาสู่ผืนดิน


อยากจะลิ้มรสรักเพียงสักหน

คลายหมองหม่นหรือทนทุกข์จนป่นสิ้น

รักจักมอบดวงประทีปให้ชีวิน

หรือแทงหลาวให้ด่าวดิ้นวิ่นดวงใจ



ไม่รู้เลยหากไม่เคยได้พบรัก

เพียงรู้จักสักครั้งจะได้ไหม

มีดอกรักแต่งแต้มแซมฤทัย

เหมือนใครใครที่รักใคร่ให้ชื่นบาน

 

 

 

ความรัก...

posted on 15 Nov 2009 22:28 by pakazite in Poetry

ความรัก...

เธอไร้รูป รส กลิ่น เสียง แต่สัมผัสได้ด้วยใจ

ฉันเคยโอบกอดเธอไว้เนิ่นนานในความรู้สึก

มันช่างอบอุ่น และชุ่มชื่นจนยากจะหาสิ่งใดมาเทียบเทียม

ฉันอยากกอดเธอไว้นาน นานตลอดกาล

อยากมีเธอในทุกโมงยาม และลมหายใจเข้าออก

 

แต่กรงเล็บสีดำที่เคยเก็บไว้อย่างดีของฉัน

มันได้ทำร้ายเธอเข้าในการสวมกอดครั้งสุดท้าย

เธอร้องไห้ปิ่มขาดใจด้วยความเจ็บปวด

ฉันเกลียดกรงเล็บสีดำของตนเอง ฉันเกลียดมัน

แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของฉัน ส่วนที่ไม่อาจแยกจากกันได้

เธอไม่อาจทนพิษบาดแผลนั้นได้แม้ว่าจะพยายามเยียวยาสักเท่าไร

และตัดสินใจบอกว่าเธอคงต้องไป ไปที่ไหนก็ได้ให้ไกลจากฉัน

 

โอ้ ความรัก

ฉันพร่ำอ้อนวอนให้เธออยู่กับฉัน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

หากอ้อมกอดของฉันทำให้เธอเจ็บช้ำฉันก็ไม่อยากเห็นเธอต้องทนทุกข์เช่นกัน

ฉันจึงจำใจปล่อยเธอจากไปด้วยหัวใจอันตรอมตรม

ในวินาทีที่เธอกำลังหนีหายไปจากใจฉัน

ฉันร้องไห้ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

ไปเถิดความรัก

ที่นี่คงไม่เหมาะกับเธอจริงๆ

คนอย่างฉันคงไม่คู่ควรจะมีเธออยู่ด้วยกัน

ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้พบกันอีกไหม

รู้แต่เพียงว่าฉันไม่เคยแม้สักวันที่ไม่คิดถึงเธอ

ฉันยังคงนึกถึงวันวานเก่าๆที่มีเธออยู่ในใจดวงนี้ตลอดมา

ฉันไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม

ฉันอยากจะเข้าข้างตัวเองว่าเราคงรู้สึกไม่ต่างกันสักเท่าไร

แต่อย่างน้อย ฉันอยากให้เธอได้รับรู้

 

ความรัก...ฉันรักเธอเสมอ

 

 

 

 

เรื่องสมมติ

posted on 07 Nov 2009 23:05 by pakazite in Poetry

สมมตินะสมมติ

สมมติว่าตรงนี้เป็นประเทศของฉัน นั่นประเทศของเธอ

ที่นี่ปกครองระบอบหมาหมู่ ที่นั่นปกครองโดยธรรม

สัตว์ประจำชาติที่นี่คือหมีแพนด้า ที่นั่นสรรพสัตว์เท่าเทียมกัน

ที่นี่ใช้ภาษาเกาหลีเป็นภาษาราชการ ที่นั่นใช้ปัญญาสื่อสารกัน

ที่นี่ผู้คนนับถือเงินเป็นพระเจ้า ที่นั่นนับถือกันที่ความดีงาม

คนที่นี่เขากินข้าวคลุกกิมจิ ที่นั่นกินอะไรก็ได้ที่มีคุณค่า

ที่นี่ส่งออกมันสมองไปต่างประเทศ ที่นั่นส่งออกแต่ความรักและเมตตา

แล้วลองดูซิว่าประเทศของใครจะครองโลก

 

สมมติอีกนะสมมติ

สมมติว่าฉันเกลียดเธอ เธอก็เกลียดฉัน

เพราะเราหน้าตาผิวพรรณเราต่างกัน

เพราะเราคิดไม่เหมือนกัน

เพราะเธอเคยทำร้ายฉัน ฉันเคยกลั่นแกล้งเธอ

เพราะเธอเก่งกว่าฉัน เพราะฉันไม่อยากเห็นใครเด่นเกิน

เพราะเธอชอบฟังเพลงร็อค ฉันชอบฟังลูกทุ่ง

เพราะเธอเป็นเกย์ ฉันเป็นเลสเบี้ยน

แล้วลองดูซิว่าใครจะฆ่าใครตายก่อนกัน

 

สมมติอีกหน่อยนะสมมติ

สมมติว่าเธอเป็นควาย ฉันเป็นชาวนา เธออยากใช้ฉันไถนาบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นหญิงงาม ฉันเป็นคนบ้ากาม เธออยากข่มขืนฉันบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นนักเรียน ฉันเป็นครู เธออยากลงโทษฉันหน้าเสาธงบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นหมู ฉันเป็นแม่ค้า เธออยากสับหัวฉันไหว้เจ้าบ้างไหม

สมมติเธอเป็นรัฐธรรมนูญ ฉันเป็นนักการเมือง เธออยากฉีกร่างฉันเป็นชิ้นๆบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นแฟนฉัน ฉันเป็นแฟนเธอ เธออยากนอกใจฉันบ้างไหม

ฉันรู้หรอกน่า มันเป็นไปไม่ได้

สมมตินะสมมติ...