Love

มะ...มาอัพเรื่องความรักกันอีกรอบ ไหนๆก็ไหนๆแล้วนะครับ

วันนี้จะมารวมความคิดเห็นจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่รู้จักกัน

 

เพื่อนโดมผู้น่ารักของผม เมื่อได้ทราบข่าวคราวเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็มีคำแนะนำดีๆมากมาย แต่อันที่ผมจำได้แม่นที่สุดก็คือ

"ความรักก็เหมือนสีน้ำ มึงจะระบายเข้มๆไปเลยไม่ได้ ต้องค่อยๆไล่สีจากอ่อนไปเข้มเรื่อยๆ ภาพเสร็จสมบูรณ์มันถึงจะสวยงาม"

 

จากนั้น น้องหมิว เพื่อนบ้านสุดฮิปเสริมว่า

"แต่สีน้ำมันระบายทับสีเดิม พื้นที่เดิม ที่เคยระบายมาแล้วไม่ได้ด้วยสิ คงต้องคิดดีๆ ก่อนจะระบายอะไรลงไป.. ส่วนความสวยงามที่สมบูรณ์แบบ จริงๆ มันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบหรอกนะ เราว่า อยู่ที่ว่า เราพอใจ กับมันแค่ตรงจุดไหน แค่นั้นเอง สู้เว่ย จีบหญิงมันต้องกล้าๆ"

 

พี่อ้อ พี่ร่วมแผนก บก.

"ต้องค่อยเป็นค่อยไป และพอดีๆน่ะ คนเราถ้าคู่กันแล้ว ไม่ต้องทำอะไรมาก สุดท้ายต้องได้คู่กันอยู่ดี...อะไรยังเงี้ย"

 

พี่เมย์ พีแผนกศิลป์

"เหมือนให้อาหารปลาสวาย ถ้าแบ่งขนมปังให้มันทั้งก้อนใหญ่ๆ เดี๋ยวก็ ตุ๊บตั๊บๆ หมด ต้องค่อยๆให้ไปทีละนิดๆ ถึงจะดี"

 

พี่หวาย รุ่นพี่ที่โีรงเรียน

"ใจเย็นๆนะคะน้อง อย่าไปเร่งเค้า ค่อยๆเรียนรู้กันไปจะดีกว่า พี่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน"

 

 

 

ขอบคุณทุกความคิดเห็นจ้า

ปล.ไอ้ตรงเปรียบเป็นปลาสวายนี่มันแรง และเห็นภาพมากเลยนะ  555 (^o^)

 

ต่อจากเอ็นทรี่ก่อนหน้านี้นะครับ...

ที่เล่าว่า ผมกับเธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมนั้น มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ

แต่เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ ผมคงต้องใช้นามสมมติครับ เพื่อไม่ให้งง

กับคนนี้ผมใช้ชื่อว่า A นะ ส่วนแฟนเก่าเป็น B ละกัน

อนุญาตให้หมั่นไส้เต็มที่เลยครับ แต่อ่านกันเพลินๆแล้วกันนะ ผมอยากเล่าเรื่องดีๆให้ฟังบ้าง แม้ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวก็เถอะ แต่ขอผมสักนิดนึง

 

ผมกับ A และ B เรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่ B เค้าอ่อนกว่าผม 1 ปีครับ ผมคบกับเค้าตอนผมอยู่ ม.5 ซึ่งเป็นช่วงที่ผมฮ็อตมาก เอ๊ย ไม่ใช่ ผมเป็นที่รู้จักมากพอควร เพราะสมัครเป็นประธานนักเรียน(แต่ไม่ติด) ซึ่งประมาณช่วงก่อนหน้านั้นหรือช่วงนั้นเนี่ย A เค้าแอบปลื้มผมอยู่ห่างๆ เพราะว่าผมเป็นเด็กเรียบร้อย เรียนดี และยิ้มแย้ม(เค้าบอกยังงี้จริงๆนะ ผมไม่เกี่ยว 55) ทีนี้ช่วงที่ผมคบกับ B ที่โรงเรียนเนี่ย ก็ไม่ได้สนใจใครเลยน่ะครับ ปกติผมถ้าไม่เตะบอล หรือเล่นดนตรีกะเพื่อนๆผู้ชาย ผมก็จะอยู่กะ B นี่แหละ หลังๆก็มีเดินไปส่งบ้าน แต่ไม่ถึงบ้าน เพราะเธอเขิน

ทีนี้ A เล่าให้ฟังว่า เคยเห็นผมเดินไปส่ง B แล้วรู้สึกอิจฉามาก แต่ยั้งใจไว้ได้ ผมฟังเรื่องนี้แล้วขำทุกที แล้ว A ที่เรียนคนละห้องกับผม ก็ยังรู้จักกับเพื่อนห้องผม หลายคนด้วย เธอเคยเลียบๆเคียงๆถามเพื่อนผมเกี่ยวกับผม ในขณะที่ผมไม่รู้จักเธอ และเพื่อนๆของเธอ เพียงแต่แค่คุ้นๆหน้าเธอเท่านั้นเอง จนเธอแอบค้อนว่า เธอไม่เคยอยู่ในสายตาของผมเลย ผมก็ไม่รู้ยังไงดี เพราะตอนนั้นไม่ได้มองใครจริงๆ ความรักทำให้คนตาถั่วล่ะมั้ง 555

 

------------

 

ตัดมาที่ช่วงที่ผมเลิกกะ B เมื่อก่อนหน้านี้ 7 เดือน หลังจากที่คบกันมานาน 6 ปีกว่า ตั้งแต่นั้นมาผมเสียศูนย์มาก ใช้ชีวิตได้ปกติก็จริง แต่ข้างในมันปวดร้าว แม้ผมจะเป็นฝ่ายผิดเองก็ตาม ซึ่งผมก็เลยสูญเสียความมั่นใจใดๆที่จะคบใครอีก คิดว่าคงยาก ถ้าจะเริ่มใหม่กับใครในช่วงเร็วๆนี้  แต่เมื่อผมได้พบกับ A ผมก็กลับรู้สึกประหลาดๆ เหมือนตอนที่ชอบ B ใหม่ๆ แม้ผมได้รู้จัก A เป็นครั้งแรกในโลกออนไลน์ แต่ยิ่งได้คุยกันมันก็ยิ่งชอบน่ะสิครับ จนกระทั่ง...ผมบอกชอบเธอไป

 

เมื่อรู้ดังนั้นแล้ว อะไรๆมันก็ผ่อนคลายขึ้นครับ ทีแรกก็ไม่อยากบอกชอบ A ง่ายๆหรอกครับ มันดูไม่จริงใจ ไม่ลุ้น ไม่เท่เลย แต่ว่า...สถานการณ์มันพาไป เพราะผมหลบเลี่ยงไม่เก่งน่ะสิ เหมือนกับตอนที่ไปบอกชอบ B เลยล่ะ จู่ๆวันนึงก็ไปบอกชอบเค้าที่โรงเรียนง่ายๆเลย ยังทึ่งในความกล้าทำไปได้ของตัวเองอยู่จนบัดนี้ นี่แหละนะ...ด้านได้ อายอด และอีกอย่างนึง มันเหมือนผมมี sense แปลกๆว่า A ก็น่าจะคิดอะไรบางอย่างกับผมบ้างแหละนะ ไม่งั้นไม่น่าแอดผมมา แล้วก็คุยกันดีผิดวิสัยเพื่อนเก่าไปหน่อยด้วย เรื่องก็เลยกลายเป็นว่า คนที่เธอเคยปลื้มสมัยมัธยม กลายเป็นคนที่ชอบและมาจีบเธอเองในตอนนี้น่ะสิครับ

 

เธอเองแม้ว่าอดีตเคยรู้สึกดีกับผม แต่มันก็นานมาแล้ว พอมาตอนนี้ก็เหมือนต้องเริ่มต้นกันใหม่หมด ทำให้แรกๆเธอก็ตั้งกำแพงไว้พอสมควร แต่ช่วยไม่ได้ครับ คนอย่างผม ถ้าชอบใครไปแล้ว ไม่มีทางถอดใจง่ายๆอยู่แล้ว ยังไงๆผมก็ต้องพยายามให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการน่ะ ถ้ายังไม่ถึงขั้นสุด ผมก็ไม่ล้มความตั้งใจง่ายๆ พูดไปนี่ดูพระเอกมากเลยใช่ไหมครับ เอาล่ะ ไว้จะมาเล่าต่อในเอ็นทรี่หน้า วันนี้แค่นี้ก่อนละกันครับ ยาวแล้วเนี่ย

 

 

may your love be with you

 

จู่ๆ ผมก็กลับไปรู้สึกเหมือนเด็กวัยรุ่นอีกครั้งครับ

ความรู้สึกที่คิดว่าไม่น่าจะหวนคืนก็กลับมาอีกรอบอย่างไม่น่าเชื่อ

 

ผมได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง เธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยมที่ผมไม่เคยรู้จัก แต่เธอกลับรู้จักผม

เมื่อไม่นานมานี้ เราได้รู้จักกันใน facebook

เธออาจจะ search เพื่อนโรงเรียนเก่า แล้วไปเจอผมเข้า ก็เลย add มา

ทีแรกก็งงๆ ว่าเอ๊ะ ผู้หญิงคนนี้ใครกัน

แต่คุ้นๆหน้า ไม่คุ้นชื่อ นั่นเพราะผมเรียนสายศิลป์ เธอเรียนสายวิทย์

เธอบอกว่าเธอรู้จักผมดี เพราะผมเป็นเด็กเรียนเก่ง และเพื่อนของเธอที่อยู่ห้องเดียวกับผมก็มี

ผมพยายามนึกเรื่องของเธอ แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก

แต่ช่างเถอะ นั่นไม่สำคัญ

เพราะตอนนี้ ผมชอบเธอไปแล้วล่ะครับ

ชอบไม่ชอบเฉยๆ ดันไปบอกความรู้สึกกับเจ้าตัวซะแล้ว

 

ทั้งๆที่เพิ่งได้รู้จัก เพิ่งเห็นเธอได้ไม่นาน และไม่ได้เจอตัวจริงเสียงจริงซะด้วยสิ

ส่วนความรู้สึกของอีกฝ่าย ผมคิดว่าค่อนข้างเป็นไปในแง่บวกครับ อันนี้ไม่เป็นปัญหา

ปัญหาใหญ่คือ...เธอไปทำงานอยู่อเมริกา ยังไม่มีกำหนดกลับเร็วๆนี้ ได้ข่าวว่าจะอยู่ยาว 5 ปี !!!

 

ผมกำลังประสบเคราะห์กรรมครั้งยิ่งใหญ่ตั้งแต่ยังไม่ทันไรเลยนะเนี่ย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ช่วงนี้ผมติด facebook มากครับ

 

 

ตอนนี้ผมคงต้องไปนอนก่อนล่ะ เพราะเธอไปทำงานแล้ว

เวลาของเธอช้ากว่าผมอยู่ประมาณ 12 ชม. กว่าเธอจะเลิกงานผมก็ตื่นนอนพอดี

แล้วจะอัพเดตเรื่องนี้กันต่อไปนะ