General

คิดถึงฉันไหม...

posted on 15 Aug 2010 11:28 by pakazite in General

หายไปนานมากกกกกกกกกกก

ลืมกันหรือยังครับ

ยังมีชีวิตอยู่นะครับเนี่ย อิอิ

ตอนนี้ก็พยายามจัดแจงชีวิตตัวเองให้มีความสุขมากขึ้น ลงตัวมากขึ้น

ก็เลยไม่ค่อยจะว่าง หรือถึงว่างก็ไม่รู้จะอัพเรื่องอะไรดี เพราะยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

แถมติด facebook งอมแงมจนไม่ได้เข้ามาอัพบล็อกตัวเองก็เท่านั้นเอง

 

ผมกำลังเริ่มทำโปรเจ็คขนาดย่อมๆอันนึงกะเพื่อน

และก็หาความรู้เพิ่มเติ่มในเรื่องที่สนใจ

ส่วนงานประจำก็ ล้นมือตามเคยน่ะแหละ =_=

ไว้มีอะไรคืบหน้าดีๆแล้วจะแวะมาบอกครับ

 

 

 

ปล.ความรักก็ยังดีอยู่นะเออ ^w^ 

เลือดเย็น?

posted on 06 Apr 2010 22:09 by pakazite in General

เย็นนี้ผมกลับมาที่ห้องตามปกติ ขณะที่กำลังปิดประตูห้อง ผมรู้สึกถึงแรงต้านที่ผิดปกติ

 

ทำไม?

ทีแรกคิดว่าเป็นเพราะไม้ประตูมันพองตัว แต่นี่มันไม่ใช่หน้าฝนนี่หว่า เลยดึงประตูกลับ และพยายามสำรวจดูว่ามีอะไรมาขวางหรือเปล่า พบว่า...

 

จิ้งจกตัวนึงโดนบี้ติดกับบานพับประตู!

ผมตกใจ และพยายามเปิดบานประตูออกเพื่อให้มันหนีทัน แต่ดูท่าจะสายเกินไป มันแน่นิ่งไปแล้ว ผมอึ้งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง "นี่ผมฆ่ามันเหรอเนี่ย" แน่นอน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมฆ่าสัตว์ แต่ถ้าไม่ใช่พวกแมลงต่างๆที่รบกวน เช่นยุง แมลงสาบ แล้ว ผมจะไม่ทำอะไรเด็ดขาด ถึงจะไม่ตั้งใจ แต่ผมก็รู้สึกเสียใจ ผมยืนนิ่ง และคิดต่อ...

คนเราจะรู้สึกเสียใจว่าตัวเองได้เข่นฆ่าสิ่งมีชีวิตไปในกรณีใดบ้าง ต้องเป็นสัตว์ขนาดใหญ่หรือเปล่า แล้วถ้าเราไม่รู้สึกอะไรเลย ต่อไปเราจะสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกันกับเราได้หรือเปล่า หรือคนที่สามารถฆ่าคนด้วยกันได้จะไม่รู้สึกอะไรจริงๆ เพราะพัฒนามาจากการฆ่าสัตว์ต่างๆมานับไม่ถ้วน

 

ลืมเล่าว่า...หลังจากนั้นผมก็ฝืนปิดประตูที่หนืดกว่าเดิมอย่างช้าๆจนปิดสนิท

 

ผมโหดไปไหม?

คนเราเมื่ออายุมากขึ้น ก็ยิ่งรับรู้มากขึ้น ในขณะเดียวกันก็หลงลืม แต่ในวันใดวันหนึ่ง หากมีเหตุการณ์อะไรมากระทบกับความจำส่วนนั้น ก็สามารถนึกขึ้นได้

คนเราเมื่ออายุมากขึ้น ก็ยิ่งได้รับประสบการณ์มากขึ้น มีความเชี่ยวชาญในบางอย่าง เนื่องจากการทำเป็นกิจวัตร เมื่อรู้สึกถึงความชำนาญนั้นแล้ว ก็จะเคยชิน และไม่อยากเปลี่ยนวิธีการจนบางครั้งก็กลายเป็นย่ำอยู่กับที่

คนเราเมื่ออายุมากขึ้น ความคิดก็เริ่มตกผลึก เริ่มรู้ว่าอะไรที่เหมาะกับตัวเอง อะไรที่ควรทำ อะไรที่ทำแล้วประสบความสำเร็จ อะไรที่ตัวเองศรัทธาก็จะยึดแนวทางนั้นไปตลอด จนบางครั้งกลายเป็นยึดติด และงมงาย

คนเราเมื่ออายุมากขึ้น ก็เริ่มสูญเสียสิ่งที่ตัวเองเคยมี เคยพบเจออย่างไม่มีวันหวนคืน เช่น หน้าที่การงาน ข้าวของ เพื่อน คนรัก ความฝัน ฯลฯ บางคนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง

 

และกราฟความคิดของคนเราก็ไม่เคยเสมอต้นเสมอปลาย

 

ผมค้นพบตัวเองว่า...

สิ่งที่เคยเข้าใจ สิ่งที่เชื่อ สิ่งที่เคยศรัทธา สิ่งที่เคยมี สิ่งที่มั่นใจ และสิ่งที่ฝันใฝ่

เหล่านี้เปลี่ยนแปลงไปเสมอพร้อมกับวัยที่ผันแปร

ทั้งที่เคยคิดว่าสิ่งนั้นๆคือสิ่งที่ตัวเองเชื่อ และเป็นสิ่งที่ดีต่อตัวเองจริงๆ

เมื่อถึงเวลาหนึ่งก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง

เมื่อลบล้างแล้วก็สร้างใหม่ แล้วก็ลบล้าง และสร้างใหม่

เป็นวงจรอุบาทว์ไม่รู้จบ

จนรู้สึกว่าชีวิตผมช่างมีแต่ความไม่แน่นอน ไม่มั่นคง ไม่สามารถคาดเดา และไร้หลักยึดเหนี่ยว

เพราะไม่รู้ว่าจะเชื่อถืออะไรได้อีกต่อไป

 

อย่างไรก็ตาม แม้ความเชื่อของผมจะสร้างใหม่และพังทลายลงอย่างต่อเนื่องเช่นนี้

ผมก็ยังคงเหลือความเชื่อในบางสิ่งอยู่แม้จะไม่มั่นใจมากนัก

คือ ความรักและความปรารถนาดีระหว่างเพื่อนมนุษย์

เป็นสิ่งวิเศษสุดที่ทำให้ผมยังมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่สับสน และท้อแท้เกินไปนัก

ผมไม่อาจบอกได้ว่าสิ่งนี้มีจริง หรือเป็นเพียงมายาคติ เพราะตอนนี้ผมสูญเสียความมั่นใจไปแล้ว

แต่หากมนุษย์ยังเชื่อในสิ่งนี้อยู่ โลกอันบูดเบี้ยวและไม่มั่นคงนี้ก็ยังคงน่าอยู่แม้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด