กลับมาโพสการ์ตูนตามสัญญานะครับ ไม่ได้หายไปไหน

 

ผมพยายามคิดพล็อตอยู่นานทีเดียวว่าจะเล่าเรื่องราวของซัดโฮกและเพื่อนๆอย่างไร ก็พอมีคร่าวๆแล้วล่ะแต่ยังไม่เรียบร้อยดี ช่วงนี้ก็เลยมีแต่ภาพร่างให้ดูไปพลางๆน่ะครับ ขออภัยด้วย

 

เอาล่ะ มาเริ่มกันเลย

เดโม่แรก เป็นเลย์เอาท์สีที่ลองทำดู

เดโม่ต่อมา ลองใส่คำพูด

 

 

และสุดท้าย คือแบบขาวดำ ซึ่งน่าจะเป็นแบบที่ใช้จริง

 

แบบขาวดำเนี่ย ดูไม่เป็นซัดโฮกเลยเนอะ

แต่ถ้าทำเป็นโดจินวางขายกันจริงๆก็ต้องขาวดำอยู่ดีแหละครับ ถึงตอนนั้นจะยังมีคนอยากซื้อรึเปล่านะ ใจจริงอยากทำแบบสีมากเลย แต่ใครจะจ่ายค่าเพลทสีให้ผมล่ะเนี่ย โฮกกกก

 

นี่ก็ยังคิดไม่ตกเหมือนกันว่าจะใช้เทคนิคไหนดีในการวาด

จะดราฟท์ด้วยมือก่อนแล้วค่อยสแกนลงคอม เรียบร้อย ละเอียด แต่ช้า

หรือจะวาดในคอมมันทั้งดุ้นดี เร็ว ง่าย ดิบ และไม่แคร์สื่อ ฮ่าๆๆๆ

คงต้องลองทดสอบไปเรื่อยๆ

 

เอาล่ะ วันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ

เดี๋ยวจะไปคิด/ทำมาเพิ่มอีกที บาย...

 

มนุษย์นี่ก็ลักลั่นดีนะครับ คิดค้นอะไรออกมาเต็มไปหมดมาเพื่อสนองความต้องการ แต่ก็โดนวิจารณ์และต่อต้านเสมอมา

 

๑.

มีคนคิดค้นเกมสนุกๆออกมาได้ แต่พอคนเล่นกันจนติดแหง็กตั้งแต่เด็กอมมือยันผู้ใหญ่คาบบุหรี่ ก็มีคนออกมากล่าวหาว่าบริษัทเกมกะร้านเกมมอมเมาเยาวชน ต้องจัดโซน จัดเรท จัดเคอร์ฟิว ตั้งคณะกรรมการควบคุม ฯลฯ

เพราะเกมมันสนุกมากไม่ใช่เหรอถึงอยากนั่งแช่อยู่หน้าจอ เพราะอยู่บ้านแล้วมีแต่เสียงด่า พ่อแม่ทะเลาะกันเหมือนหมาจรจัดทั้งวันรึเปล่าถึงทนไม่ได้ เพราะบทเรียนมันน่าเบื่อครูก็งี่เง่าใช่ไหมถึงต้องหนีความเหนื่อยหน่ายมา เพราะว่างานมันหนักเกิน เงินก็ไม่ดีเลยต้องหาทางคลายเครียดรึเปล่า เพราะปกติไม่มีใครคบใช่ไหมถึงต้องหาเพื่อนคุยเล่นในเกม ...อันนี้สุดจะคาดเดา

ผมไม่ได้จะส่งเสริมให้ทุกคนหันมาเล่นเกมเช้ายันเช้า ไม่ว่าจะออนรึออฟไลน์

ผมไม่ได้บอกว่าเล่นเกมมันดีเลิศหรือแย่เพียงใด แต่อย่าแก้ปัญหาที่ปลายเหตุได้ไหม

เด็กติดเกมไม่ใช่เรื่องแปลก และต่อให้ไม่มีเกมบนโลก คนเราจะไม่ติดอะไรเลยเหรอ

ผู้ใหญ่เองก็ติดละครซีรี่ส์น้ำเน่าที่มีแต่ตบแย่งผัว ติดรายการซุบซิบดาราที่มีแต่เรื่องคาวฉาวโฉ่ ติดข่าวกีฬาและบอลลีกของยุโรป ติดนักร้องที่คาเฟ่กับนางในอ่างที่มีดีแต่ประจบประแจง ติดนินทาคนไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวตัวเองกับเพื่อนบ้าน ติดกินอาหารญี่ปุ่นราคาเกินตัวทุกต้นเดือน ติดซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋ากับเครื่องสำอางยี่ห้อดังทั้งที่เงินเดือนแค่หมื่นกว่า ฯลฯ

เพียงแต่เราคาดหวังอะไรในตัวเด็กล่ะ ถ้าคุณเป็นผู้ปกครองที่ธรรมะธัมโมจริงก็ทำให้เขาติดทำบุญกับฟังธรรมได้ไหม เคยพาเขาไปวัดรึเปล่า เคยทำเรื่องดีๆให้เขาเห็นบ้างไหม หรือดีแต่บ่นก่นด่าไปวันๆ การที่คุณไม่สามารถโน้มน้าวเขาให้ยอมไปกินข้าวร้านคุณ เพราะเขาติดใจรสชาติของอีกร้าน คุณมีสิทธิ์อะไรไปต่อว่าร้านนั้นเหรอ

เก็บความหวังดีของคุณไว้ แล้วไปทำหน้าที่ของคุณให้ดีต่อไปเถอะ

การเตือน การห้าม การลงโทษ ไม่มีวันได้รับการยอมรับจากใจที่ต่อต้านหรอกครับ

 

หลายคนเห็นเกมบางเกมแล้วทนไม่ได้ ออกมากวาดล้างกันให้ควั่ก

เกมนั้นโหดไป ยิงกันไส้ไหล ม้ามแตก เลือดกระจาย

เกมนี้โป๊ไป เนื้อหาไม่มีอะไร มีแต่ถอดกางเกงในทุกฉาก

เกมนั้นชั่วไป หลอกลวง โกงเงิน ลักขโมย เพาะสันดานโจร

ผมไม่ได้บอกว่าให้เล่นเกมนั้นสิ จะได้เห็นกองเลือดท่วมจอ เล่นเกมนี้สิ จะได้เห็นคนเอากัน

แต่เราสร้างภูมิคุ้มกันให้ลูกหลานแล้วรึยัง เราบ่มนิสัยที่ดีให้เขามากพอรึยัง

เพราะไม่ช้าก็เร็ว เขาจะได้เจอเรื่องราวเหล่านี้ หรือมากกว่านี้ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เหมือนกว่าทั้งรูป รส กลิ่น เสียง ชนิดไม่มีเกมไหนเทียบ

แทนที่จะมาจ้องแต่จะจับผิด กวาดล้างอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่รู้ว่ายังไงเมื่อมีอุปสงค์ก็ต้องมีอุปทาน

เอาเวลาตรงนั้นมาสอนลูกให้ผิด ชอบ ชั่ว ดี ไม่โง่เขลาเบาปัญญาจะเป็นศรีแก่ตัวกว่านะ

ถ้าสำนึกเขาดีพอ ต่อให้เล่นเกมยิงคนทั้งวันเขาก็ไม่คิดจะไปหาปืนมาจ่อหัวใครเล่นหรอกครับ

เขาจะแยกแยะได้ ว่าไหนโลกมายา ไหนโลกแห่งความจริง

 

ว่าแต่ ผมเล่นมาริโอ้จนติดงอมแงม ผมไม่เคยอยากโดดไปเหยียบหัวเต่าที่ไหนเลยครับ ไม่คิดจะควานหาเห็ดมากินให้ตัวโต และไม่เคยแม้แต่จะคิดไปมุดท่อไหนเลยให้ตายสิ

แล้วที่ชายไทยเล่นวินนิ่ง(มั้ยแสรด)กันเป็นเกือบทั้งประเทศเนี่ย วงการฟุตบอลไทยจะดีขึ้นไหมครับ อันนี้ถ้าเกิดพฤติกรรมเลียนแบบนักเตะชื่อดังกันหมดล่ะก็ เราคงได้เห็นเด็กไทยไปบอลโลกก่อนวายปราณแน่นอน

 

 

๒.

มีคนคิดค้นถ้อยคำหรือสำนวนใหม่ๆออกมาใช้กันแพร่หลาย ติดปากถูกใจวัยรุ่นและวัยทอง ก็มีคนออกมากล่าวหาว่าทำให้ภาษาวิบัติ

ขอโทษเถอะ อาจารย์ภาษาไทยและนักวิชาการผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลาย ถ้ารักภาษาไทยมากทำไมไม่พูดมึงกูใส่กันเหมือนสมัยพ่อขุนรามคำแหงล่ะ นี่มันต้นฉบับของแท้และดั้งเดิมเลยนะท่าน เห็นเชิดชูกันนักหนานี่

ถ้ากลัวว่าภาษาไทยจะวิบัติล่ะก็ ไม่ต้องกลัว มันวิบัติมาตั้งแต่แรกแล้วนะถ้าจะมองแบบนั้น ไม่ทราบพ่อขุนรามคำแหงคิดค้นภาษาไทยเองหรือไง ไม่ได้เอาแบบอย่างมาจากภาษาไหนในโลกเลยเหรอ จู่ๆก็นั่งสมาธิแล้วค้นพบระบบภาษานี้ขึ้นมาเองงั้นสิ อันนี้ผมว่ารู้ๆกันอยู่นะครับ

สิ่งที่ภาษาต้องรับใช้คือสังคมมนุษย์ซึ่งผันเปลี่ยนไปตามกาล ยุคหนึ่งพูดอย่าง ยุคต่อมาก็พูดอีกอย่าง เรื่องปกติ จะดูดีมีสกุลหรือเปล่า ใครเป็นคนตัดสินล่ะถ้าไม่ใช่ความเห็นของคนส่วนใหญ่ที่ใช้ตกทอดกันมา ถ้ามันไร้ค่าจริง ใช้แล้วไม่เข้าใจ เดี๋ยวคำเหล่านั้นก็จะพากันตายยกครัวกันไปเอง ไม่ต้องพยายามปรามกันนักเลยครับ ถ้าอยากใช้ภาษาขลังๆ เก่าๆล่ะก็ ผมแนะนำให้กระทรวงอะไรก็ได้ที่อยากเสนอหน้าออกมาประกาศเลยครับว่าต่อไปนี้เราจะใช้ภาษาบาลีเป็นภาษาราชการ ดูซิจะไปรอดมั้ย

รูปแบบประโยค หรือถ้อยคำที่คิดว่าดีที่สุดไม่มีจริงครับ ไม่เคยอ่านหนังสือเก่าๆแล้วรู้สึกว่าเขียนอะไรวะ เชยจัง อ่านไม่รู้เรื่องบ้างไหมครับ ถ้ารักของเก่าขนาดนั้นก็อย่าไปใส่เครื่องหมายวรรคตอนสิครับ ใช้แต่ลายสือไทยตัวติดกันเป็นพรืดก็พอ

ภาษามันเป็นเครื่องมือสื่อสาร เป็นสัญญะที่ใช้เพื่อความเข้าใจอันดีก็จริง แต่มันแปรสภาพไปเรื่อยๆ มีเกิดดับ ไม่ต่างจากสิ่งอื่นๆในสากลโลกนะครับ อาจจะผิดบ้าง ถูกบ้าง ก็ค่อยๆแก้กันไป อย่ายึดติดมากนักเลย ปล่อยๆไปมั่งเหอะ

 

๓.

มีคนคิดค้นเสื้อผ้าอาภรณ์แบบใหม่ๆออกมาสนองความต้องการของคนยุคใหม่ ขายดีเหมือนแจกฟรี วัยรุ่นสยามแต่งตามกันเกรียว ก็มีคนออกมากล่าวหาว่าทำลายวัฒนธรรมอันดีงาม ไม่รักษาเอกลักษณ์ของชาติ

วัฒนธรรม มันต้อง "วัฒนะ" คือไปข้างหน้านะครับ ไม่ต่างอะไรกับภาษาเลย

จะใส่ขาเดฟจนกระดูกลีบ นุ่งสั้นแค่คืบเท่ากับสติปัญญา ก็เป็นไปตามแรงของโลกทั้งนั้น

ผมไม่เห็นรัฐมนตรีหญิงคนไหนห่มสไบเลย รัฐมนตรีชายไทยก็ควรจะถอดเสื้อแล้วนุ่งผ้าถุง-ผ้าขาวม้ากันให้หมดนะครับ ลองตั้งให้เป็นวาระแห่งชาติก็ได้ คาดว่าวัยรุ่นไทยคงจะสั่งซื้อผ้าถุง ผ้าแพรกันจนหมดสต๊อก

เกาะอก โนบราอย่างสาวไทยสมัยสุโขทัยเนี่ยคงยั่วน่าดูสินะครับถึงได้มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองแล้วเหลือรอดมาถึงปัจจุบันได้แบบนี้ ทำไมยุคนึงถึงใส่กันทั้งเมือง แล้วยุคนึงก็หายไป แล้วก็กลับมาใหม่

ส่วนคุณผู้หญิงที่ชอบล่อไอ้เข้เนี่ย ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าแต่งตัวโป๊แล้ว อยากตกเป็นเหยื่อข่มขืนขนาดนั้นก็คงสมควรแล้วแหละ แต่คนที่ใช้เนื้อที่ในสมองคุ้มหน่อยเขาก็รู้ลิมิตตัวเองครับ ว่าอันไหนพอใส่ได้ และที่ไหนใส่ไปแล้วจะอยู่รอดปลอดภัย กลับถึงบ้านในสภาพเดิม

แฟชั่นมันก็คล้ายๆกงกรรมกงเกวียน เวียนว่ายอยู่อย่างนี้เอง เดี๋ยวก็คอกลม คอปก แขนกุด ขายาว กรอมเท้า แนบเนื้อ ซีทรู ผูกคอ ใส่หมวก ผลัดไปเรื่อยๆ เผลอๆยุคต่อไปเราก็คงต้องใส่เสื้อที่ป้องกัน UV กัน เพราะโอโซนโดนทำลายเรียบ จะมัวมาแต่งตัวเป็นใยผ้าธรรมดาๆก็ตายสถานเดียวครับ

แต่งตัวดูกาลเทศะเนี่ยมันไม่ใช่แค่ดูเวลา ดูสถานที่ต่างๆนะครับ แต่ต้องคล้อยตามยุคสมัยด้วย คนเขาจะได้ไม่หาว่าบ้า หรือหลงยุค

ถ้าแน่จริง ลองรณรงค์ให้ใส่ชุดประจำชาติวันสงกรานต์ให้ได้สิครับ เหมือนที่คนญี่ปุ่นทำได้ในหน้าเทศกาล ที่สาวๆบางคนสวมยูกาตะไปปะปนกับชุดแบบตะวันตกที่ใส่กันทั้งเมืองได้โดยไม่มีใครติฉินนินทา

แต่ถ้ามันยากนัก เพราะคนไทยอนุรักษ์ไทยแค่ในลมปาก ผมก็ขอใส่เสื้อยืดตัวละหกสิบกับกางเกงยีนส์เปื่อยๆตัวเก่าต่อไป อย่ามาทักแล้วกัน

 

 

 

ผมขอยกตัวอย่างแค่สามข้อแล้วกันครับ ไม่งั้นที่กี่ร้อยหน้าก็สาธยายไม่หมด นี่ยังไม่นับนวัตกรรมทั้งในอดีตและปัจจุบันของมนุษยชาตินะเนี่ย ดีแต่โทษกันจังเลย ไม่เคยมองตัวเองว่าตกลงไอ้สิ่งที่คนเค้าอุตส่าห์คิดออกมามันเลวร้ายจริง หรือเราใช้ไม่เป็นเองเลยสักที แล้วก็ต้องมานั่งปวดหัวกับการควบคุมมัน เช่น

มีด คุณจะเอาไปหุงหาอาหาร หรือเอาไปจ้วงท้องคู่อริ

นิวเคลียร์ คุณจะเอาไปสร้างพลังงานที่ก่อประโยชน์แล้วควบคุมมันไม่ให้รั่วไหล หรือเอาไปยิงระเบิดใส่กันเล่นๆเพื่อปักธงชาติ

เงิน คุณจะเอาไว้ซื้อปัจจัยในการดำรงชีพ หรือเอาไปเบียดเบียนสังคมแล้วกอบโกยมาอีกเยอะๆ

หุ่นยนต์ คุณจะใช้มันทำนู่นทำนี่ที่คุณไม่อยากทำ หรือจะนั่งเป็นง่อยแล้วปล่อยให้มันทำแทนคุณทุกอย่างแม้กระทั่งคิดแทนได้

 

 

 

พอเถอะ

พอแล้ว

อย่ามัวโทษเทคโนโลยี อย่าโทษนวัตกรรม อย่าโทษความคิดสร้างสรรค์ใหม่ๆเลย โทษตัวเองบ้างเหอะ

แต่ถ้าจะให้ดี ก็อยู่เฉยๆ มองให้ออก แล้วอยู่กับมันให้ได้จะสบายกว่าครับ

 

 

 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการ "วู้ดดุย เกิดมาคี่" วู้ๆๆๆ

(เสียงหน้าม้า หน้าหมา และหน้าแมวกรี๊ดดังระงม)

 

วันนี้รายการของเราได้รับเกียรติจากเจ้าของบล็อก pakazite.exteen.com อันโด่งดังติดอันดับ billboard และ 10 best sellers ของร้านคิโนะคิมูจิ๊มาเป็นแขกรับเชิญอันทรงเกลียด ขอเสียงกระหน่ำมือต้อนรับคุณ pakazite ด้วยครับ วิ้วๆๆๆๆๆ

(เสียงกรี๊ดของหน้าอะไรต่อมิอะไรอีกรอบ)

 

สวัสดีครับ สวัสดี...อันยองๆ นมัสการ ฮาย กู๊ดเดย์ คอนนิจิวะ หนีห่าว กูเตนทาก อะโลฮ่า บ่องจุ๊...

 

พอแล้วครับ พอแล้ว เริ่มเลยนะครับ คุณสมัคร exteen เมื่อไหร่ ทำไม ยังไง กับใครครับ

ขอบคุณสำหรับชุดคำถามครับ เอ่อ...ทีละอันสิ(วะ)ครับ ใจเย็นๆ อืม...เรื่องมันก็นานมาแล้วนะครับ

(นิ่งคิด4.5 วินาที)

เหตุการณ์เริ่มเมื่อประมาณต้นปีที่แล้ว ผมรู้สึกว่าบล็อกของใครๆก็อยู่ใน exteen สงสัยว่ามันมีดีอะไรมั่ง ก็เลยลองสมัครดูน่ะครับ ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่พอดี มาสเตอร์แชมป์ เขาบอกว่าที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์ก่อนก็เข้ามาได้ ผมก็เลยลองเสี่ยงดวงดูน่ะครับ แล้วแต่เขาจะกรุณา แล้วก็อยากเขียนบล็อกกับเขาดูมั่ง อยากรู้ว่าจะมีคนอ่านมั้ย อะไรทำนองนั้น พอรู้ตัวอีกทีก็เกือบสองปีแล้วอ่ะ

 

แล้วตอนแรกมีคนอ่านมั้ยครับ

แรกๆก็ไม่ค่อยมีครับ มีบางพื้นที่ประปราย บางเอ็นทรี่น้อยมากถึงไม่มีเลย ก็ตามประสาคนเพิ่งทำบล็อกอ่ะนะ จะเอาอะไรมากมาย ช่วงแรกๆนี่นานๆจะอัพที ดองไว้จนเค็ม แถมผมก็ไม่ค่อยได้เข้าไปเม้นใครมากนัก ส่วนใหญ่จะอ่านไปแบบเงียบๆมากกว่าครับ อีกอย่าง เรื่องที่ผมเขียนก็ไม่ได้น่าสนใจอะไรมากมาย บางทีเขียนเองเบื่อเองก็มีนะ คนอื่นจะเบื่อมั่งก็ไม่แปลกครับ

 

แล้วตอนนี้ล่ะครับ เปลี่ยนไปมั้ย

อืม...ช่วงหลังก็เข้ามาอัพบล็อกบ่อยขึ้นครับ ไปเม้นชาวบ้านเขามากขึ้นด้วย มันก็เลยเกื้อหนุนกันทำให้มีเรตติ้งมากขึ้นนิดส์หน่อย พอไม่ให้เหงา ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 10 เม้นต่อเอ็นทรี่เอง แต่จะเม้นมากน้อยก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมอยากเขียนก็เขียน บางเอ็นทรี่ก็ไม่ได้ต้องการว่าใครจะมาเม้น แต่อยากให้อ่านกัน เท่านั้นเอง งุงิ

 

สไตล์บล็อกของคุณเป็นยังไงครับ

ก็รวมมิตร ยำยำ จับฉ่ายน่ะครับ

 

ฟังดูน่ากินดีนะครับ เขียนเรื่องทำอาหารเหรอครับ

บร๊ะ ไม่ใช่ครับ หมายความว่าก็มีหลายแนวปนๆไป ค่อนข้างจิปาถะเลยแหละครับ ทั้งศุกร์ เสาร์ เหงา เซ็ง เฮฮา

 

เอ๊ะ ต้องสุข เศร้า เหงา เซ็ง ไม่ใช่เหรอครับ

ถูกต้องนะครับ ขอบคุณมากที่รับมุขแป้กๆของผม ฮ่าๆๆๆ สรุปว่ามีหลายแนวปนกันไปน่ะครับ บางทีก็เขียนเรื่องเครียดๆของโลก สลับกับกลอน และความรัก เอ็นทรี่ต่อมาก็บ้าบอซะงั้น ไม่รู้เป็นอะไร ไม่รู้คนที่ตามอ่านจะงงไหม แต่ชอบครับ เพราะยังงี้ถึงจั่วหัวไว้ว่า Pakazite's Universal Diary ไงครับ

 

แปลว่าอะไรครับ

เอ่อ...แปลว่า...(แอบเปิด talking dict)

 

อะไรครับ

อ๋อ แปลว่าไดอารี่สารพัดเรื่องของนาย pakazite ไงครับ

 

เป็นอย่างนี้นี่เองงงงง(เสียงเหมือนคนพากย์ทีวีแชมเปี้ยน)

เฮ่อ...(รอดตัวไปที)

 

แล้วมีบล็อกไหนที่สนิทๆกันบ้างล่ะครับ

อืม ถ้าไม่ใช่ของคนที่เป็นเพื่อนกันอยู่ก่อนแล้วอย่าง พี่อ้อ พี่โดม ไอ้ตูน เจ้าอุ้ย เต่าออย ไอ้อ๊อฟ เจ้านุ่น ก็ไม่มีเลยนะครับที่จะเรียกว่าสนิทได้เนี่ย เอ...ผมคงจะมีปัญหาด้านเพศ เอ๊ย มนุษย์สัมพันธ์บกพร่องสินะ แต่จะมีหลายๆบล็อกที่ผมชอบตามอ่านและอาจจะตามเม้นด้วยครับไม่สนว่าเขาจะเม้นกลับรึเปล่า แต่ถ้าเป็นช่วงที่ผ่านมาตั้งแต่เลิกกับแฟนเนี่ย ก็ชอบอ่านบล็อกของคุณ ชีวิตสำมะหาอันใด มากๆเลยครับ ที่หดหู่อยู่แล้วก็หดมันเข้าไปอีกเรื่อยๆ จนตอนนี้แทบไม่เหลือแล้วครับ

 

อะไรหดครับ ให้เคลียร์ๆ

อ๋อ...เอ่อ...หมายถึงความรักน่ะครับ มันหดหายไปไง

 

อ่อ โอเคครับ คำถามต่อไป คุณอัพบล็อกบ่อยแค่ไหนครับ

ไม่สม่ำเสมอครับ แต่ช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา ที่ผมมาขลุกอยู่นานหน่อยก็น่าจะเฉลี่ยอยู่ที่ 2-3 วันครั้ง

 

อัพช่วงเวลาไหนครับ หลังเลิกงานยังงี้เหรอ

ใช่ครับ ผมก็ทำงานประจำเวลาปกติมนุษย์เงินเดือนทั่วไป ช่วงประมาณ 1 ทุ่มถึง 4 ทุ่มจะเป็นไปได้มากที่สุด ถ้าจะให้ชัวร์ ลองเปิดมาบล็อกผมตอนเที่ยงคืนก็คงได้อ่านเอ็นทรี่ใหม่แล้วล่ะครับ แต่ถ้าห้าวจริงๆ บางทีตอนบ่ายๆแอบอัพที่ออฟฟิศก็มีครับ อุๆๆ

 

ไม่เป็นไรมั้งครับ เพราะคนในเว็บนี้เค้าทำกันหลายคน ผมก็แอบอัพบล็อกตอนถ่ายทอดรายการเหมือนกัน

เหรอครับ ทำยังไงครับเนี่ย ฮ่าๆๆๆ

 

เรื่องนั้นเป็นความลับครับ เอาล่ะครับ มาว่าถึงเรื่องราวต่างๆในบล็อกของคุณต่อดีกว่า ได้ข่าวว่าตอนแรกจะทำบล็อกที่เขียนเรื่องของดนตรีนี่ครับ

ใช่ครับ แต่ทำไปทำมาก็มีทุกเรื่อง และไม่ค่อยได้พูดเรื่องเพลงเลย ฮ่าๆๆๆ

 

ที่คิดไว้เรื่องเพลงคือยังไงครับ จะวิจารณ์เพลงรึเปล่า

ใช่ครับ คือผมชอบฟังเพลงมาก ฟังหลายแนว โดยเฉพาะที่มันแปลกๆ แต่ไม่ได้จะตั้งตนเป็นนักวิจารณ์เพลงหรอกนะ แล้วก็กะว่าจะเอาเพลงของตัวเองที่ทำไว้มาอัพด้วย แต่ก็ไม่มีอารมณ์ อย่างมากก็แค่อัดเพลงคัฟเวอร์วงอื่นๆเก็บไว้แล้วโพสขำๆน่ะสิ

 

เห็นว่ามีวงดนตรีด้วยนี่ครับ

ใช่ครับ ชื่อ Melodysus ทำกับพี่โดมเจ้าของบล็อกเพื่อนบ้านน่ะครับ มีบล็อกอยู่ใน exteen ด้วย เล่นเป็นแนว ambient/electronic แต่ตอนนี้พักวงยาวไม่มีกำหนดครับ

 

ทำไมครับ

ก็...หลายสาเหตุนะครับ แต่ตอนแรกเป็นเพราะปัญหาเรื่องหัวใจ

 

เป็นโรคหัวใจเหรอครับ เกี่ยวกับการทำเพลงด้วยเหรอครับ

ใช่ครับ หัวใจขาดเธอ พอขาดเธอไปแล้วก็เลยทำอะไรไม่ได้เลย

 

.........(อึ้งไป 6.75 วินาที) เอาจริงๆสิครับ แหม

จริงๆครับ ไม่ได้ลิเก แต่เรื่องอื่นๆก็เช่น ไม่ว่าง เบื่อๆ และขาดแคลนอุปกรณ์ พอดีว่าที่ทำไปมันเป็น bedroom computer music น่ะครับ ทำกันแค่สองคน แต่อุปกรณ์มันเจ๊งๆหน่อย ก็เลยแอบงอน ไม่ทำแมร่งเลย ฮ่าๆ แต่ถ้ามีงบ มีอารมณ์ทำก็จะทำให้สำเร็จ อย่างน้อยสัก 1 อัลบั้มในชีวิตแน่ๆครับ มันเป็นความฝันของผมกับเพื่อนเลยนะ

 

แล้วการ์ตูนเรื่องซัดโฮกล่ะครับ รู้สึกว่าจะมีเสียงตอบรับดีใช้ได้นะ

อ๋อ ครับ ดีใจนะครับที่มีคนชอบ แม้ว่าจะนับดูแล้วไม่เกิน 10 คนก็ตาม ฮ่าๆ

 

ไม่วาดต่อล่ะครับ ไม่กลัวเรตติ้งตกเหรอ

จะกลัวทำฟักแม้วอะไรล่ะครับ ก็ยังไม่ดังเลยนี่ แต่ผมวาดต่อแน่ๆครับ ที่หยุดไปเพราะว่าคิดเรื่องยาวอยู่ แต่จะออกมายังไง ตอนไหนนี่ก็ตอบยากนะ อย่างช้าก็น่าจะอีกสัก 2-3 เดือนมั้งครับ แต่ถ้าทำเป็นโดจินก็อาจจะนานกว่านั้นนะ ตอนนี้ยังชั่งใจอยู่ว่าจะยังไงดี

 

นานขนาดนั้นเลยเหรอครับ หรือว่าที่จริงคิด 4 ช่องตอนต่อไปไม่ออกแล้วอ้างว่าไปทำอย่างอื่น

แหม...พูดเรื่องจริงๆทำไม เฮ้ย ไม่ช่าย คิดออกแหละครับ แต่อยากทำพล็อตเรื่องยาวให้จบก่อน มันค้างคาใจน่ะคุณ รอหน่อยน่า นะๆ

 

โอเคครับ หวังว่าคงมีคนรออ่านจริงๆนะครับ

นั่นสิครับ

 

แล้วมีอะไรน้า...นิยายภาพเรื่องเด็กชายขี้...ขี้อะไรซักอย่าง

เด็กชายขี้เลื่อยครับ แหม เกือบทุเรศแล้วครับ

 

อ่อ ใช่ครับๆ ตอนนี้เรื่องนี้ไปถึงไหนแล้วล่ะครับ

ก็ปรับแก้เรื่อยๆครับ ที่จริงโดนทวงต้นฉบับมาตลอดแหละ แต่ไม่ว่างนี่ครับ ก็เลยเขียนไปทีละนิดๆ แต่พอมีใครมาเม้นว่าชอบนี่ ผมดีใจจนน้ำลายไหลเลย

 

น้ำตา!

ใช่ครับ น้ำตา ขอบคุณที่รับมุขอีกครั้ง ยังไงก็จบแน่ครับ อันนี้เป็นคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับสำนักพิมพ์ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ประมาณสัปดาห์หนังสือต้นปีหน้าคงได้วางแผง แต่ตอนนี้ก็รอไปก่อนนะ ขอโทษนะครับคุณ ฃวด ช่วยรอผมเขียนหน่อย ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปอุดหนุนด้วยนะจ๊ะ ฮิๆๆ

 

ชอบอ่านเรื่องอะไรใน exteen บ้างล่ะครับ

อืม...ก็ได้หมดแหละครับ แต่ถ้าเป็นพวกแง่คิดคมๆ เรื่องเล่าขำขัน การ์ตูนสวยๆ กลอนเปล่า รักโรแมนติก ดราม่า(ทั้งแบบความหมายทั่วไปและแบบปัจจุบัน) ก็จะชอบมากหน่อย ที่ผมทึ่งมากๆคือ พี่โอ๋ ครับ พี่เขาสามารถเขียนรื่องน่ารักๆผสมมุขจีบหญิงได้ไงทุกเอ็นทรี่ แถมยังเล่นกีต้าร์+ร้องเพลงเพราะๆให้ฟังอีก นับถือมากครับ โอ ชาบู ชูบา บูชา บาชู

 

พอครับ พอ.. แล้วเรื่องที่รีบปิดหนี หรือไม่เข้าไปอ่านเด็ดขาดล่ะครับ

คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ถ้าเป็นนิยาย Y นี่ขอเถอะครับ อย่าทำเลย ไม่สำคัญว่าผมจะอ่านหรือไม่อ่านครับ แต่มันจะทำให้มาสเตอร์ของเราเดือดร้อนกว่าใคร เจ้าของบล็อกต่างๆยังไม่สาหัสเท่าไหร่หรอก หรือพวกเว็บแฟนคลับดารา-นักร้องนี่ก็จะไม่อ่าน มันเอียนๆแล้วน่ะ ยกเว้นว่าจะเป็นคนที่เราชอบ เช่น บล็อก anything elle? นี่ผมก็ตามข่าวเป็นระยะ เพราะชอบวง ellegarden มานานแล้วครับ

 

อยากขึ้น hot post มั้ยครับ

อยากครับ

 

...ตอบตรงไปหรือเปล่าครับ

ฮ่าๆๆๆๆ แต่ผมไม่ได้พยายามทำให้มันขึ้น hot หรอกครับ แต่คือยังไม่เคย ก็เลยอยากลองสักครั้งน่ะครับ เป็นวัยรุ่นก็ยังงี้แหละ

 

อย่างคุณนี่เรียกว่าวัยรุ่นได้อีกเหรอ

แน่นอนครับ ยังไม่ถึงเบญจเพสเลย โค้งสุดท้ายแล้วครับ รู้สึกว่าลิมิตอยู่ที่ 25 น่ะครับ อืม แต่เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยจริงๆนะครับ

 

โอเคครับ เอาล่ะ เดี๋ยวเอ็นทรี่นี้มันจะยืดเยื้อเกินไป คำถามสุดท้ายแล้วครับ อยากจะฝากอะไรไปถึงใครที่เข้ามาอ่านเอ็นทรี่นี้บ้างมั้ยครับ เชิญเต็มที่เลย

ครับ.................................(นิ่งไป 1 นาที)

 

คุณ pakazite ครับ เราไม่ได้มีเวลาทั้งวันนะครับ ช่วยรักษาเวลาด้วย

อ่าว เห็นว่าเต็มที่เลยไง

 

งั้นก็ช่วยให้จบภายใน 3 นาทีแล้วกันครับ

ได้ครับ งั้นก็...

ขอบคุณมาสเตอร์แชมป์ แม้มาสเตอร์แชมป์ไม่รู้จักผม แต่ก็ดันยอมให้ผมเข้ามาอาศัยอยู่ได้อย่างใจถึง

ขอบคุณทุกคนที่แอดผมไว้ และทุกคอมเม้นที่เขียนกันเข้ามานะครับ ขอบคุณมิตรภาพดีๆที่มีให้กันแม้เราจะไม่เคยพบกันแต่เราก็สื่อถึงกันได้

ขอบคุณเอ็นทรี่ดีๆที่ทุกคนร่วมกันแบ่งปันครับ ในหลายๆครั้ง ผมก็เกิดแรงบันดาลใจ และพลังที่จะทำสิ่งต่างๆในชีวิตจากการเข้ามาที่นี่

สุดท้าย...ขอบคุณ เธอ ที่ทำให้ผมอยากบันทึกเรื่องราวของผมและเธอเอาไว้ในบล็อกนี้ และมีแรงอยากสร้างสรรค์อะไรบางอย่างเพื่อเป็นที่ระลึก ผมหวังว่าเธอคงจะยิ้มอยู่ตอนที่ได้อ่านบรรทัดนี้ อยากให้เธอรู้ว่าเธอยังเป็นคนสำคัญของผมเสมอ ไม่ว่าเราจะเจ็บปวดกันมามากแค่ไหน แต่ผมจะไม่ลืมช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นเลย สักวันเราคงได้พบกันอีกนะ

 

ครับ...ขอบคุณคุณ pakazite ที่กรุณาสละเวลาอันมีค่ายิ่งมาในรายการของเราวันนี้ สำหรับวันนี้กระผมวู้ดดุยขอลาไปก่อน พบกันใหม่เอ็นทรี่ไหนก็ช่าง สวัสดีครับ