สมมตินะสมมติ

สมมติว่าตรงนี้เป็นประเทศของฉัน นั่นประเทศของเธอ

ที่นี่ปกครองระบอบหมาหมู่ ที่นั่นปกครองโดยธรรม

สัตว์ประจำชาติที่นี่คือหมีแพนด้า ที่นั่นสรรพสัตว์เท่าเทียมกัน

ที่นี่ใช้ภาษาเกาหลีเป็นภาษาราชการ ที่นั่นใช้ปัญญาสื่อสารกัน

ที่นี่ผู้คนนับถือเงินเป็นพระเจ้า ที่นั่นนับถือกันที่ความดีงาม

คนที่นี่เขากินข้าวคลุกกิมจิ ที่นั่นกินอะไรก็ได้ที่มีคุณค่า

ที่นี่ส่งออกมันสมองไปต่างประเทศ ที่นั่นส่งออกแต่ความรักและเมตตา

แล้วลองดูซิว่าประเทศของใครจะครองโลก

สมมติอีกนะสมมติ

สมมติว่าฉันเกลียดเธอ เธอก็เกลียดฉัน

เพราะเราหน้าตาผิวพรรณเราต่างกัน

เพราะเราคิดไม่เหมือนกัน

เพราะเธอเคยทำร้ายฉัน ฉันเคยกลั่นแกล้งเธอ

เพราะเธอเก่งกว่าฉัน เพราะฉันไม่อยากเห็นใครเด่นเกิน

เพราะเธอชอบฟังเพลงร็อค ฉันชอบฟังลูกทุ่ง

เพราะเธอเป็นเกย์ ฉันเป็นเลสเบี้ยน

แล้วลองดูซิว่าใครจะฆ่าใครตายก่อนกัน

สมมติอีกหน่อยนะสมมติ

สมมติว่าเธอเป็นควาย ฉันเป็นชาวนา เธออยากใช้ฉันไถนาบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นหญิงงาม ฉันเป็นคนบ้ากาม เธออยากข่มขืนฉันบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นนักเรียน ฉันเป็นครู เธออยากลงโทษฉันหน้าเสาธงบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นหมู ฉันเป็นแม่ค้า เธออยากสับหัวฉันไหว้เจ้าบ้างไหม

สมมติเธอเป็นรัฐธรรมนูญ ฉันเป็นนักการเมือง เธออยากฉีกร่างฉันเป็นชิ้นๆบ้างไหม

สมมติว่าเธอเป็นแฟนฉัน ฉันเป็นแฟนเธอ เธออยากนอกใจฉันบ้างไหม

ฉันรู้หรอกน่า มันเป็นไปไม่ได้

สมมตินะสมมติ...

ทุกทุกครั้งที่ฤดูกาลผันแปร

อาการแพ้อากาศจะถามหา

จะละเว้นกันบ้างได้ไหมว๊า

แทบจะบ้าที่แย่กว่าต้องลางาน

เมื่อเป็นหวัดแล้วก็ต้องคัดจมูก

ซ้ำยังมีน้ำมูกสีหวานหวาน

ไอค็อกค็อกแค็กแค็กพอประมาณ

แด๊กมาม่าเป็นอาหารรำคาญใจ

ไม่สบายร่างกายยังพอว่า

แต่ดวงจิตนั้นหนาช่างหวั่นไหว

ยิ่งนับวันยิ่งอ่อนแอแพ้ร่ำไป

พยายามเท่าไรไม่หายดี

เมื่อป่วยใจยาอะไรก็ไม่ช่วย

วอนน้องหมวยลูกสาวร้านหมอตี๋

ช่วยรักษาโรคหัวใจให้ฉันที

หวังเธอมอบไมตรีให้แก่กัน

(รักษาสุขภาพด้วยนะครับ พรืดดดดดดด ( x _ x ))

วันนี้เมื่อปีที่แล้ว คือวันที่ผมเริ่มมาทำงานที่บริษัทที่ทำอยู่ในปัจจุบัน หลังจากที่ว่างงานอยู่ 3 เดือน

ตอนนั้นก็ยังไม่รู้ว่างานเกี่ยวกับหนังสือมันเป็นยังไง แต่ก็สมัครตำแหน่งกองบรรณาธิการไป

คิดว่าเรียนจบด้านภาษามา น่าจะตรงสายกว่างานเดิม ไม่น่ามีอะไรยาก

คงแค่พิจารณาต้นฉบับ กะตรวจปรู๊ฟ สบายอยู่แล้น

พอทำไปสักพัก ก็เริ่มรู้สึกว่า อะไรฟระ ทำไมมันเยอะแยะยังงี้ ด้วยความที่ผมเป็นเป็ดตัวนึง ทำอะไรก็ได้ แต่ไม่เด่นซักอย่าง

บางทีผมต้องคิดต้องเขียนหนังสือเอง ต้องคุมการรื้อสร้างเว็บไซต์ใหม่ของบริษัท ต้องออกไปทำกิจกรรมส่งเสริมการขาย ทั้งช่วยขายของ เป็นพิธีกร แสดงละคร เต้นแร้งเต้นกา ต้องไปงานสัมมนาและงานอบรมต่างๆ ฯลฯ

ซึ่งไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ตอนแรกเลย ( > .< )

สำนักพิมพ์อื่นเป็นไงผมไม่รู้ แต่ที่นี่กอง บก. ได้ทำทุกอย่างแน่นอนครับ!

ความรู้สึกก็มากมายปะปนกันไป มีทั้ง

อบอุ่น (เวลากินข้าวร่วมกันกับพี่ๆในออฟฟิศ)

เซ็ง (เวลาต้องออกไปทำกิจกรรมติดๆกัน)

เศร้า (เวลาที่เห็นเพื่อนร่วมงานลาออกไป)

สนุก (เวลาที่ได้ทำกิจกรรมแล้วผู้คนชอบใจ)

เฮฮา (เวลาที่ได้ร่วมสังสรรค์กับพี่ๆที่ออฟฟิศและน้องๆฝึกงาน)

เครียด (เวลาที่คิดงานใหม่ไม่ออก และทำงานผิดพลาด)

เบื่อ (เวลาที่มีงานที่ไม่อยากตรวจมาให้ทำ)

ดีใจ (เวลาที่เห็นหนังสือที่ตัวเองเขียนขายดี)

หัวหน้าที่ออฟฟิศเก่าบอกไว้ก่อนผมลาออกว่า "เวลาทำงานที่ไหน ควรอยู่ให้ครบปี เราจะได้เห็นภาพรวมของที่นั่นได้ชัดเจน แล้วจะได้ตัดสินใจไม่พลาดว่าควรลาออกหรืออยู่ต่อดี" ซึ่งผมไม่สามารถทำได้กับที่เก่า

แต่ตอนนี้ผมทำสำเร็จแล้วครับ! เยๆๆๆๆๆ ฮิ้วๆๆๆๆ

ขอฉลองให้ความสำเร็จเล็กๆของตัวเองหน่อยเหอะ